เรารับได้หรือกับชีวิตแบบผิวเผิน มีเป้าหมายที่จะมีแค่เงิน บ้าน รถ ตำแหน่ง เงินเดือน พยามยามทำทุกอย่างทุ่มเทกับสิ่งที่เป็นเพียงเปลือกผิวเผินภายนอก
รับรับได้หรือกับกับการเห็นภาพความรัก ครอบครัว แต่ลืมร่วมรับรู้ รู้สึก อยู่ตรงนั้นกับคนที่เรารัก ไม่ได้ยินทั้งสิ่งที่เขาพูดและไม่ได้พูดออกมาเพราะใจเราไม่ว่างพอ
เรารับได้หรือกับการล้มแล้วลุกไม่ขึ้น มีชีวิตอยู่ในซอกหลืบเล็กๆ หลอกตัวเองว่าสบายดีอยู่ แล้วหลบอยู่ในที่ที่เคยชิน แต่ลึกๆเรากลับโหยหชีวิตที่มีคุณค่า มีความหมาย อยากที่จะตื่นขึ้นมาแบบกระปี้กระเปร่า
เรารับได้หรือที่จะวิ่งจนลืมถามตัวเองว่า ทุกขณะที่เราเลือกกำลังนำชีวิตเราไปอย่างไร แล้วมันจะใช่เส้นทางนำเราไปสู่เป้าหมายที่เราต้องการจริงหรือเปล่า ลืมถามตัวเองว่า "เหตุผลอะไรที่เราใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ จะทิ้งอะไรไว้ก่อนที่เราจะตาย"
หรือเรามั่นใจว่า ฉันรู้ทุกอย่าง ดีทุกอย่างแล้ว ทั้งๆที่ฉันกำลังรีบอ่านแบบกระสับกระส่าย รีบอ่านเพื่อจะรีบไปที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ปัจจุบัน
ความจริงคือ เราทนตัวเองไม่ได้ เป็นมิตรกับความคิดของตัวเองไม่เป็น เราไม่รู้ว่าเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เราไม่ตระหนักรู้และไม่ยอมรับได้ เราไม่สามารถทำให้มันดีขึ้นได้ ถ้าเราไม่รู้ว่าเราไม่รู้และไม่ยอมรับมัน
ทุกอย่างสามารเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นได้ เมื่อเราเริ่มตระหนัก เริ่มเห็นในสิ่งที่เราเป็น เริ่มรู้ในสิ่งที่เราไม่เคยรู้ทันและยอมรับมัน ทุกอย่างจึงจะเริ่มเปลี่ยนแปลง
